آن کلاغ

که می خواست به جوجه های فضولش حالی کند

                                                            شب است و وقت خواب

ستاره های شانه ی سروانی را

که در جنگ کشته شد

از تخت خواب زنش دزدید

نشان شان داد و قصه خواند :

.

.

.

قصه ی ما به سر رسید

آدمه به خونه ش نرسید.

شعرم را

پس می‌گیرم از تو

کلماتش را

حرف

به

حرف

دانه می‌کنم

برای صبحانه‌ی کلاغ‌ها

و به آوازشان گوش می‌دهم

تنگ بی ماهی سه ساله شد.

آشنایی ما قدیمی‌ست...

آشنایی ما قدیمی‌ست

سال‌ها ما غروب ماه را تماشا کرده‌ایم

و قرن‌ها ماه

غروب ما را

 از مجموعه شعر "این دفتر را باد ورق خواهد زد" / انتشارات آهنگ دیگر