حکایت دوم از باب چهارم گلستان سعدی

بازرگانی را هزار دینار خسارت افتاد. پسر را گفت: باید که این سخن با هیچ‌کس در میان ننهی. گفت: ای پدر فرمان تو راست ولیکن می‌خواهم که بدانم در این، چه مصلحت است؟ گفت: تا مصیبت دو نشود: یکی نقصان مایه و دیگر شماتت همسایه.

                  

                      مگوی اندهِ خویش با دشمنان                          که لاحول گویند شادی‌کنان

 

حکایت هشتم از باب پنجم گلستان سعدی

یاد دارم که در ایام پیشین، من و دوستی، چون دو بادام‌مغز در پوستی، صحبت داشتیم. ناگاه اتفاق غیبت افتاد. پس از مدتی بازآمد و عتاب آغاز کرد که در این مدت قاصدی نفرستادی. گفتم دریغ آمدم که دیده قاصد به جمال تو روشن گردد و من محروم.

 

                    یار دیرینه، مرا، گو ، به زبان توبه مده

                                                              که مرا توبه به شمشیر نخواهد بودن

                    رشکم آید که کسی سیر نگه در تو کند

                                                               بازگویم که کسی سیر نخواهد بودن